tante reisande åse

den siste heile dagen i sydney var komen, og me hadde planlagt å gå på museum of contemporary art australia.  der hadde sjølvaste kongeparet (som i sonja og harald) vore kvelden før. medan me sat på operatrappene og venta på roxette, såg me dei ankome galleriet på andre sida av hamna. eg prøvde å få igong ein samtale med galleridama på museumet om det storfine besøket dei hadde hatt førre kvelden, noko ho ikkje hadde nokon som helst aning om. vel vel. utstillinga stod kunstnaren chuck close for, og me er veldig glade for at me fekk med oss denne. han arbeider primært med portrett, og fokuserer på biletoppløysing, fargesamansettjingar og er litt av ein teknikar. materiala han formidla portretta sine med var mellom anna vevde tepper, trykk, måling og 3d collage. tippar sonja vart imponert. det vart iallefall me. etter gallerirunda tok me bussen opp til surry hills, ein bydel me ikkje var kjend med frå før. den skulle visa seg å vera ein utruleg fin og livleg del av sydney. me syntest at me stadig fekk nye grunnar til å reisa attende til denne flotte byen. her var det mange flotte og koselege eteplasser, blanda med små, fine og personlege butikkar.  ein av dei var muchu, der me fann eit fint kart over australia og ei sløyfe til mannen. jenta som stod bak disken viste seg å vera fransk og me prata om å reise rundt i australia. ho skulle arbeida ei stund i butikken, for så å reisa til vestkysten for å sjå seg om saman med vener. det skulle seinare visa seg at vår slektning marit på tasmania hadde kjøpt akkurat det same kartet, på akkurat den same butikken, av akkurat den same franske jenta litt tidlegare. me åt ein sein lunsj på kafeen cossie’s som serverte god enkelt og god mat. denne siste kvelden vår i sydney hadde me bestilt bord på quay. byen sin einaste restaurant med ein plass på san pellegrino si liste. me var overraska over i det heile tatt å få bord, sidan me ikkje var spesielt tidleg ute med bestillinga. berre nokre dagar i førevegen hadde me sendt dei ein førespurnad. og meir overraska vart me då me gjekk lenger og lenger innover i restauranten og vart vist til bordet med den beste plasseringa. med panoramautsikt utover hamna, harbour bridge og operahuset sat me der og kjende oss veldig heldige! me gjekk for deira «tasting menu», og det varte ikkje lengje før rettane kom dansande inn ein etter ein. eg fekk velgja vekk dei rettane som inneheldt kjøt, i bytte mot sjømat. alt smaka heilt utruleg godt, og då det brått braut ut fyrverkeri bak operahuset, var kvelden fullkomen. det vart ein sein middag, og me var dei siste gjestane som forlot lokalet, noko som gav oss mulighet til å slå av ein prat med resepsjonsdama. me fortalde at me skulle til tasmania neste dag, noko som fekk henne i fyr og flamme. eg trudde kanskje at ho var frå den vesle øya, men neida, ho lika den berre så godt sa ho. og det har ho jo all grunn til. ho insisterte på å gje oss ei liste med restaurantar og stader som ho gjekk god for i hobart. me takka for oss og gjekk ut i den siste sydneynatta for denne gong.

tysdag gjekk me til museum of sydney, som ikkje berre har eit historisk innhald, men også ei svært historisk plassering. det er nemleg bygd oppå ruinane til arthur phillip sitt hus.  herr phillip var staten new south wales sin første guvernør, og han ankom landet i 1788 med ein konvoi beståande av 12 båtar. dei inneheldt straffangar og viktige menn, mat og drikke, lovar og reglar. dette var ei svært lærerik og informativ utstilling, med gamle og nye bilete av både guvernørbustaden og sydney, og historiar om dei nyinnflytta og møtene med lokalbefolkinga.  arthur phillip verka å vera ein av dei meir sympatiske og forståelsesfulle maktmenna landet har hatt, og han fekk (stal) fleire vener blant aboriginerane. etter nesten to timar på museumet, gjekk me gjennom royal botanical garden att, denne gongen i retning art gallery of new south wales.  før me begav oss ut på nok ein museumsrunde, åt me lunsj i restauranten deira. der fekk me både god mat og ei flott utsikt over woolloomoolo, som gjorde oss ekstra klare for utstillinga «pop to popism». det var ikkje lov å ta bilder her, forståeleg nok. med kjende kunstverk frå andy warhole, lichtenstein og erró. veldig kjekt å sjå så kjende verk saman med mindre kjende australske innslag.
om kvelden gjekk me til rockpool, utan å ha nokon reservasjon, og spurde om bord.  me vart mest overraska at dei hadde det, ein gledeleg overraskelse. eg hadde lese om restauranten på førehand, og me oppdaga litt tilfeldig at den låg i nærheten av hotellet vårt tidlegare på dagen. rockpool ligg i eit art deco bygg, som må seiast å vera ein attraksjon i seg sjølv. høgt og geometrisk under taket, med interiør i vakker stein. servitørane var utruleg proffe (og hyggjelege) og maten var knall! veldig godt og enkelt, ikkje så mykkje tull og jål. reker i byggrynsrisotto til forrett, og fisk med ein enkel salat til hovudrett. eit bevis på at dersom råvarene er skikkelege og gode, er det ikkje så mykje dilldall som skal til. etterpå spaserte me ein tur til the rocks, og tok eit slag idiot før kvelden var omme.

me hadde store planar for onsdagskvelden, så me kunne ikkje fylla dagen med så mykje. men så var det heller ikkje så mykje ein kunne gjera på ein så regnfull dag som denne –bortsett frå å shoppa. me starta i pitt street og gjekk først inn på det flotte, gamle «kjøpesenteret» the strand arcade. ein gammal victoriansk bygning frå 1892 med små, fine butikkar i tre etasjar.  det er den einaste arkaden som står att slik den originalt såg ut. arkaden fekk namnet sitt frå den kjende shopping, hotell og teater -gata i london med same namn, kor me budde for nokre år sidan. det var fint å sjå arkitekturen her, sjølv om me ikkje handla noko. me prøvde hardt på fred perry-butikken, utan å finna noko i dei rette størrelsane. billabong, zara, myer og andre butikkar og senter vart også besøkte, med ein liten kaffipause imellom. det vart mannen som handla mest, den heldiggrisen. etterkvart var det på tide å trekkja heimover, for å gjera seg klar for roxette-konsert! det var desverre ikkje lov å ta med kamera på konserten, så me har ingen bilete. det hadde klarna opp ein del sidan dei verste regnbyene på førmiddagen, men det var framleis litt utrygt då me bevega oss mot operahuset der utekonserten skulle vera. sidan me var ganske tidleg ute, og litt usikre på kor tidleg ute ein måtte vera, hadde me tid til ein matbit på ein av dei travle barane nedanfor operahuset. me var likevel blandt dei første til å koma oss inn på området og velgja plasser i trappene, og oppdaga at me fint kunne ha ete maten vår inne på området. dei hadde plenti av ulike (og unike) matboder, der ein kunne velgja alt frå nepalesisk mat til hamburgerar. oppvarmingsbandet boom crash opera kom frå melbourne og var rimeleg flinke. til slutt, rundt klokka 21 kom hovudattraksjonane: marie fredriksson og per gessle på sin verdsturné. marie sat på ein stol medan ho song, og me kunne sjå (og høyra) at ho desverre ikkje var heilt sitt gamle eg lenger. i 2002 fekk ho påvist svulst i hjernen, og fekk behandling for dette, men det har nok redusert henne mykje. det la ikkje nokon dempar på konserten, som lot oss mimra attende til 80- og 90-talet og syngja med for full hals. mange svenskar og sikkert skandinavar hadde teke turen denne kvelden. etter joyride, she’s got the look, it must have been love og mange, mange andre svisker var det på tide å ta farvel med svenskane. det hadde gått lang tid sidan me åt eit lett måltid, så me tok liksågodt kvar vår saftige pizza i baren til four seasons. den var utruleg god, og servitøren jason var veldig hyggjeleg. nok ein fin dag i sydney var omme.

måndag morgon tøffa me oss oppover till dei blåe fjella med eit tidleg tog. det tok omlag to timar frå togstasjonen til katoomba, som var eitt av to aktuelle stopp i the blue mountains. me kjøpte billettar till ein hopp-av-hopp-på buss som skulle ta oss rundt i området, og betalte litt ekstra for å få tilgang til to taubanar og ein «fløybane». første stoppet vårt var utsiktspunktet echo point der me skulle sjå dei tre søstrene. tre små fjelltoppar som ligg attmed kvarandre på ei rekkje. det einaste me såg var ei tjukk grå skodde, og ei røys med asiatar som peika og tok bilder.  ikkje mykje spanande å sjå her altså, så me gjekk heller i retning honeymoon bridge  og begav oss ut på ein tur nedover fjellsida. den første delen var utruleg bratt, men hadde heldigvis trappetrinn og gelender –derav namnet giant stairway.  det var heilt greitt at sola ikkje steika, det gjorde godt med litt sval temperatur medan me gjekk.  ikkje mange tok denne turen, me traff veldig få folk på den flotte turstien. me gjekk forbi enorme trer og planter, skrikande fuglar og pipande sirissar, bekkar og fossefall.  etter litt under to timar var me framme ved kolgruvene som var i bruk på slutten av 1800 talet. her fann me framkomstmiddelet som likna på fløybanen (berre mykje brattare og berg-og-dalbane-aktig)  og taubanen som minna om ulriken. me tok sistnemnde opp og ned, for så å ta fløybanen opp att. full utnytting av billettane der altså. etter å ha tatt den siste taubanen over eit fossefall, tok me den eldgamle og skranglete bussen attende til katoomba for å eta lunsj.  det hadde ikkje vore feil å tilbragt ein ekstra dag i denne vesle byen, for den hadde mange koselege kafear og butikkar. me nøydde oss med å sittja på savoy med gamal, klassisk bakgrunnsmusikk og god mat på tallerkane. halv fem sat me på toget attende til byen og alle var einige om at det hadde vore ein fin tur. middagen tok me på longrain –ein hipp og fin restaurant med thai-inspirerte rettar på menyen. me valgte raud og grøn karri, med henhaldsvis tofu og fisk, og vart servert på langbord. sidan det var ganske seint, var det få gjester att, så me hadde heile bordet for oss sjølv. venlege og oppmerksame servitørar, god vin frå new zealand og ein silkemjuk dessert med sticky rice gjorde det til ei veldig bra matoppleving. då me spaserte heimover langs oxfordstreet kom det brått ei kortesje med blålysblinkande motorsyklar som stansa trafikken og fine kvite bilar med det eg kunne skimta var eit par som sat bak.
eg er sikker på at det var kong harald og dronning sonja som kom køyrande på veg til sitt statsbesøk i sydney.

fortsettjinga: på tilbury i potts point sette me oss ned og tok ein kopp kaffi og andre forfriskingar, las i reisebøkene og kjende at det var fint å vera her att. potts point hugsa me som eit litt mindre fint strøk frå sist me var her. då budde me i kings cross, så me gjekk gjennom området på veg til woollomoolo. no verka strøket noko betre, sjølv om det verka vera dei fattegaste som budde her. dei fattegaste er desverre ofte dei innfødde: aboriginarane. på høgda ovanfor potts point ligg kings cross. her florerar det av hostell og backpackarar, og det er her me har budd før når me har vittja byen. bydelen er også ein av våre favorittar, men ei herleg blanding av alle typar menneske. hovudvekta av folka er frå den nedre rangstigen, noko som gjer det til ein fargerik og levande bydel, men også ein plass der ein må vera litt på vakt. me måtte gå litt rundt og mimra, og helsa på gamle minner som dukka opp. som karaoke på empire, der 90 år gamle frank song «oh, my love, my darling, i’ve hungered for your touch..» så ingen auger var torre, og ein sein middag, ein kald haustkveld på the springfield, kor dei lot oss få sittja kor lengje me ville medan alle andre hadde gått.  etter mimringa sette me oss ned på ein kjekk gatekafe i ei gate me har ete frukosten vår i fleire gonger før. det var haust første gong me var her, så me kunne mest kjenna haustvinden og lauvet som jaga gjennom den smale gata. mange hadde tatt laurdagslunsjen ute denne fine dagen, og det var livleg rundtomkring på borda. me åt salat og haloumiburger medan me såg på alle folka. etterkvart bevega me oss vidare, i retning sentrum via liverpool street, og gjennom den fine hyde park.  då me kom til martin place eksploderte det med brurepar som skulle ta bilete av seg sjølv og alle brurepikene, som alle hadde like kjolar. det spesielle med brurepara var at dei såg heilt like ut alle saman. eller kanskje det var dei same me såg på kvart gatehjørne?  for oss var det tid for litt kvile og klesskift, etter ein tur innom butikken og handla litt innhald til kjøleskapet. me hadde ikkje noko særleg mål eller meining med kvelden, så me gjekk ut i kvelden i retning darling harbour. me har vore fleire gonger og ete her, men eg kan ikkje hugsa at det var så bråkete som det var no. kanskje fordi det var laurdag, men det verka å vera full fest på absolutt alle restuarantane og utestadene her. etter ei stund måtte me leggja av oss «kresenheita» og ta den første og beste som hadde ledig bord, som vart adria, eit typisk «steakhouse». dei hadde heldigvis nokre rettar for vegetarianaren også. me delte brød og dip til forrett, og fekk fisk og lammeribbe til hovudrett. heilt greitt, men ingen kulinarisk sensasjon. klokka ti sende dei opp rakettar i hamna, til ære for det nye året, nærare bestemt sauen sitt år. kineserane feirar nemleg nyttår denne perioden, så rundtomkring i byen heng det bannerar med bilete av ein sau. etter middagen gjekk me heim og såg siste episode av «anno» på nett-tv. helsing pensjonistane.

søndag kom med solskin frå blå himmel, så me hoppa på ein buss ut mot havet. bussen tok oss til coogee beach, lillebroren(eller systera) til bondi. klokka var ikkje blitt elleve ein gong, men folk hadde allerede funne vegen til stranda for lengst.  me hadde bestemt oss for å ta turen frå coogee via bronte til bondi, og la avgarde. det var ein varm og fin tur, så me gjorde lurt i å ha mykje vatn og solkrem med oss. me låna til og med vekk litt solkrem til ein type som gjekk ilag med ei jente. ho viste seg å vera norsk, frå nannestad, og hadde jobba i australia i fem år. i bronte tok me søndagslunsjen, på ein av dei koselege kafeane i bronte road. me var svært nøgd med å vera på dagens andre måltid medan folk kom bort og spurde om det framleis vart servert frukost. mette, friske og raske la me ut på siste etappe. rett før ein kjem til bronte, ligg det ein enorm gravplass, som me no såg i dagslys for første gong.  første gong me vittja sydney skulle me nemleg ta den same ruta, berre andre vegen. det byrja nok å bli litt seint på dagen, for innan me var komen til gravplassen hadde det blitt stupmørkt. å stå midt ute i stummande mørke med gravsteinar rundt deg på alle kantar utan å veta heilt kor du skal gå, er ikkje noko eg kan anbefala. me kom oss heldigvis trygt ut og heim den gongen også. men no var me altså komen til bondi,  og eg høyrde stemmen frå tv-serien på nrk3 i hovudet midt i dét me såg den kvite stranda: «the beach is packed. it’s another day for bondi rescue!» endeleg litt avslapping etter ein lang tur.  det var herleg å kjenna sola og vinden på kroppen (sjølv om me til no hadde blitt litt for solbrende). etter ei stund tok me bussen attende til sentrum, via paddington og darlinghurst. om kvelden skulle det kinesiske nyttåret feirast skikkeleg, så me stilte oss opp i george street for å sjå på nyttårsparaden. det tok ei evighet før det starta, men det var likevel verd ventetida. eit enormt oppbud av danserar, «krigerar», dragar, trommeorkester og ikkje minst sauer marsjerte forbi oss. då klokka nærma seg ni, gjekk me ut av folkemengda og mot ein restaurant me hadde sett tidlegare på dagen, nemleg jamie’s italian. eg har vore ein stor fan av jamie oliver «the naked chef» så lengje han har vore kjend, og det var han eg lærte å laga pasta av, så ein tur på hans eigen restaurant var rett og slett obligatorisk. alt i alt var matopplevinga veldig fin og anbefaleleg, men servicen stod ikkje i stil. mangel på venlegheit og merksemd prega desverre for mange av dei som jobba der, og hadde det ikkje vore for at tagliatellen med trøffel er noko av det beste eg har smakt, så hadde eg hatt eit dårleg inntrykk av staden. synd for jamie. me gjekk heim og sette klokka på 07.15
rise and shine! eller noko slikt.. me stod opp, slurpa i oss litt frukostblanding og kaffi, før me hasta ut i morgonen saman med alle dei dresskledde arbeidsfolka. me rokk toget til blue mountains -såvidt, så her sit me no. den geniale planen min var at sidan det skulle vera så fint ver idag passa det bra med ein tur opp i fjella for å sjå på utsikten. no har det vore grått og regn den siste timen, så me får berre kryssa fingrane for oppklarning.

her kjem eit livsteikn frå downunder. alt har gått veldig fint til no, både reisa her til og omstillinga av døgnrytmen. me reiste altså frå flesland torsdag morgon med sas til københavn. derifrå gjekk turen til singapore, som tok rundt 11 timar. her var planen å sova mest muleg for å komma i rett døgnrytme, og det gjekk som planlagt. singapore airlines var like proffesjonelle og smilande som me hugsa dei frå 11 år tilbake, og maten var upåklageleg. eg fekk indisk vegetarmat og mannen fekk sjømat. ventetida i singapore var akkurat nok til at me fekk slappa av og strekkja på beina, og gå inn i sommarfuglhagen på flyplassen. der fauk det sommarfuglar rundt oss på alle kantar, og me kunne mest ta på dei. eit veldig zen innslag på ein ellers så travel plass. siste etappe gjekk også veldig fint, me såg filmar og sov litt og åt endo meir. litt lite substans i maten må eg sei, muleg eg endrar matvalet til me skal heim. alt gjekk fint og radig gjennom passkontroll og bagasjelevering, og me sat snart på toget inn til sydney. det var blitt fredagskveld, og då me steig av toget på circular quay møtte fredagsstemninga oss midt i fleisen. høge helar og korte skjørt matcha ikkje heilt trøtte reisetryner og tunge sekkar. me fann fram til bond street nummer to der «rob» hadde lagt nøklane våre i resepsjonen i mantra building. me tok heisen opp i 13. etasje og fann eit fint rom med stor seng, kjøken, sittjegruppe med tv, fint bad med vaskemaskin og tørketrommel og balkong ut mot fredagskvelden. klokka var halv elleve og me var ganske leggjeklare. det gjorde heldigvis ingenting at heile byen var i feststemning utanfor, me sov nemnleg heilt til neste dag.
då vakna me liksågodt klokka 7, og gjorde oss klar til å gå ut. me gjekk mot «the rocks» som er sydney sin eldste og på mange måtar mest koselege bydel. med små, gamle hus og byens eldste pub «fortune of war».  me gjekk inn på the rocks cafe, der me åt ein god frukost nærmast heilt åleine.  sakte men sikkert vakna resten av byens befolkning, og butikkane opna. det gjorde også marknaden i the rocks, slik som den gjorde kvar laurdag føremiddag. her solgte dei alt muleg, med hovudvekt på handlaga ting.  i the rocks ligg også turistinfoen, så me gjekk inn for å få nokre brosjyrar og ta ein prat med damene i skranken. me fekk litt info om blue mountains, korleis ein kunne koma seg der på eiga hand. så får me sjå om me tek turen. frå the rocks gjekk turen vidare ut mot kaien, mot eit stort cruiseskip som hadde lagt til kai. sjølv om det stal det meste av utsikt, kunne me sjå operahuset på andre sida av bukta. ei utsikt eg har drøymt om å sjå igjen lengje.  me gjekk imot det, via circular quay og rada av suvenirbuikkar og kafear. det byrja så smått å regne, så me søkte ly i ein av dei største suvenirbutikkane. her hadde dei ugg-boots i alle tenkjelege utgåver, og skinnhattar, skinnjakker og skinnvesker, i tillegg til andre typiske suvenirnipseting. snart hadde heldigvis regnet gitt seg og me gjekk til operahuset under tak. på vegen bort såg me reklame for ein roxettekonsert som skulle haldast her, og me var einige om at det hadde vore morosamt å sjekka ut. inne i det praktfulle bygget stilte me oss i billettkø og fekk info om konserten. me kjøpte liksågodt billettar til konserten, som skal vera på onsdag utanfor operahuset. me vurderte også å sjå ein «skikkeleg» opera, men fann ingen som freista skikkeleg nok. dessutan var forestillingane veldig dyre. me spaserte vidare forbi operaen og inn i parken som ligg bak: royal botanic gardens.  ei utruleg flott og roleg grøn lunge midt i byn. me såg fine planter og blomar, ein andefamilie ute på tur med ungane sine,  og litt for store edderkoppar.  sjølv om sola gøymde seg bak skyer, var det varmt og fin temperatur. (ingen av bileta nedanfor er redigert)
me såg til og med at me hadde blitt solbrende då me kom heim. i andre enden av parken låg woolloomoolo. ei noko meir industriell havn der dei hadde lagt alle militærbåtane sine for anledningen. me gjekk inn i woolloomoolo wharf, ein lang bygning på ein pir som sidan sist me såg den, hadde fått ei fin ansiktsløfting.  det var leiligheter inne og fine restaurantar på rekkje og rad ute. og rett ved sida av, den legendariske harrys cafe de wheels.  ei lita sjappe som har stått på same plass sidan 1945, og som sel hot dog, pai og andre smårettar. me smaka på godsakene her for 11 år sidan, så me stod over denne gongen og gjekk heller innover i området potts point.

no er klokka snart ni om morgonen og me må ut og lufta oss litt. kan hende ferda går mot bondi beach idag, men fortsettjinga får du iallefall seinare.